Childwellness vzw

          PROJECTEN   >   onderwijs   >   getuigenissen

 



  MEDEWERKSTER CHILDWELLNESS BEZOEKT DE SCHOLEN IN ZUID-INDIA SAMEN MET VOORZITTER (juli 2010)


naar een verslag van Marlène Baeyens


In juli 2010 vertrok ik samen met Kris, de voorzitter van Childwellness, naar India om er onze schoolprojecten te bezoeken. Ik werd meteen opgeslorpt door dit gigantische land waar iedereen wel gek lijkt en alles ondersteboven en binnenstebuiten draait. De schelle toeters en bellen, de tierende Indiërs en Sikhs: "can I help mam?" en voor je het weet lopen ze met je bagage op hun hoofd de menigte in ... Het is 30° en vochtig warm want het is "moesson" (regentijd) ... misschien wel een Godsgeschenk om al het stof te blussen.

De eerste school die we bezochten was in de staat Kerala. Wat mij daar vooral opviel was de openheid en de vriendelijkheid van de mensen. Ze traden ons dan ook met een brede glimlach tegemoet en we werden er heel goed onthaald. Twee jonge, zeer gemotiveerde laatstejaarsstudenten verzorgden in goed verstaanbaar Engels de rondleiding in de school en lichtten de werking toe. We konden er ook kennismaken met 2 jonge Duitse studenten, Max en Josef, die er voor 1 jaar vrijwilligerswerk deden (volledig gefinancierd door hun thuisland) ... een echte meerwaarde voor de school!

De leerlingen waren laaiend enthousiast voor het "hoog bezoek" dat hen reeds voor de 2e maal diezelfde dag te beurt viel. Jemma, een medewerkster van Childwellness, en haar gezin hadden immers net voor ons de school ook al bezocht.
We trakteerden de kinderen en leerkrachten op lekker vers gebak. Het was zeer ontroerend om de dankbaarheid te zien in de grote donkere ogen van deze kinderen, die het zonder fiets, Nintendo, TV, PC, Wii enz.. moeten doen. Dan pas komt het besef naar boven hoe rotverwend wij wel zijn!! Ik ben dan ook heel dankbaar dat ik dit zelf mocht ervaren en het kan delen met jullie.

Het volgende schooltje was in Chennai (het vroegere Madras), een grote havenstad van ruim 6 miljoen inwoners met een heel eigen sfeer: een mengeling van Tamil-tradities en de tastbare erfenis van de langdurige Britse aanwezigheid.
De peuters van de Bharathamatha nursery and primary school hebben niet alleen mijn hart maar ook mijn ziel beroerd. Ik kreeg van hen heel veel zelfgemaakte tekeningen, ze zongen voor ons en droegen gedichtjes voor. Ongelooflijk! Meer dan eens heb ik stil een traantje weggepinkt.
Bij een kopje hete chai (thee) mochten wij verder ook de boekhouding uitvoerig bekijken en ook hier kregen we een rondleiding en werd ons de werking van de school uitgelegd. Er was blijkbaar ook een naaiatelier waar mooie stoffen in een oogwenk tot ongelofelijke ontwerpen veranderden zoals cadeauzakjes, juwelen- en gsm-tasjes enz ...
Heel veel respect ook naar de leerkrachten toe, die voor een heel klein loon zo gemotiveerd blijven en met veel geduld hun lessen geven. Alvast van mij een dikke proficiat voor deze dames.

Toen ik de school verliet had ik een zalig gevoel. De vzw Childwellness doet bijzondere inspanningen en ik hoop uit het diepste van mijn hart dat wij (mezelf dus en samen met mij hopelijk ook velen van jullie) ons steentje kunnen bijdragen voor de voortzetting van dit onderwijs voor minderbedeelde kinderen in India.

Aan allen mijn diepste dank.
In Licht en Liefde,

Marlène


Klik hier voor foto's van het bezoek.
 


    
  MEDEWERKSTER CHILDWELLNESS BEZOEKT SCHOOL IN KERALA (juli 2010)


naar een verslag van Jemma van der Linden


Voor de tweede maal bezocht ik mijn geboorteland India. De eerste maal was 2 jaar geleden, maar toen was ik er helemaal alleen heen gegaan. Ter plaatse werd ik toen evenwel begeleid door een Belgisch koppel.
Dit jaar waren ook mijn echtgenoot en mijn 2 dochters van de partij. Ze wilden graag ook eens zien waar ik geboren ben en wilden natuurlijk ook de kinderen en de school bezoeken van het vrijwilligerswerk dat ik doe voor Childwellness en waar ik thuis zo veel over praat.

Tijdens de eerste dagen in Bangalore hadden we gepland om een vriend te bezoeken maar door omstandigheden kon hij niet met ons mee. Een tegenvaller dus maar hij had er wel voor gezorgd dat een vriend van hem ons verder zou begeleiden.
Wat me die eerste dagen ook opviel was dat de economie intussen reeds erg veranderd is. Zo schrok ik bijvoorbeeld van de prijs die de chauffeur ons liet betalen. Daar komt nog bij dat we behoorlijk aan de hitte en het verkeer moesten wennen. Eenmaal aangekomen op de school in Wyanad, waren we dat alles echter vlug vergeten.

Een schooldag begint er voor de leerlingen zeer vroeg: om 5 u ’s ochtends hoorden we reeds kinderstemmetjes. Inderdaad ... vanaf zonsopgang begint hun leven alweer met een glimlach. Een uurtje later gaan ze voor een half uur bidden en daarna mogen ze spelen tot 8 u. Na het ontbijt beginnen dan uiteindelijk de lessen om 9.30 u. Hun schooldag zit er pas om half 5 op. Best een lange dag dus !

We werden op de school zeer goed onthaald door de verschillende verantwoordelijken en door Mr. Babaraj, de directeur van de school. Hij toonde ons de verschillende klassen en we konden er vaststellen dat de rekenoefeningen in het eerste leerjaar dezelfde zijn als in België. De leesboeken van de leerlingen zijn geschreven in het Malayalam, de lokale taal in de staat Kerala. Op latere leeftijd worden ook nog andere talen aangeleerd zoals het Hindi, Tamil en het Engels.

Onze dochters vonden het zeer leuk om mee in de klassen te zitten en met de kinderen te spelen! Helaas konden we niet echt lang blijven. We hadden immers nog een heel programma af te werken waaronder een bezoek aan de stad Cochin in mijn geboortestreek. Het was dus een kort maar zeer leerrijk bezoek voor ieder ons en we hebben er allen intens van genoten!


 


    
  VOORZITTER CHILDWELLNESS BEZOEKT SCHOLEN IN ZUID-INDIA (januari 2009)


Uit het dagboek van Kris Vanhoutte


Woensdag 21 januari

India is een stoffig land. "Stoffig", zegt u ? Inderdaad ! Ik zit met Sandeep op de bus van Mysore naar Wayanad in het prachtige Kerala, met de ramen wijd open: moet er nog zand zijn ?! In Mysore hebben we net een zeer verzorgde 'hospitaal annex Tribal school' bezocht en zijn nu dus bezig aan een rit van 10 uur en enkele honderden kilometers op zand en stenen door de 'jungle', of 'brousse' zoals je wilt.
Sandeep is van Rose vzw, een vrijwilligersorganisatie uit Leuven. "In India moet je zeker één keertje op de bus gezeten hebben," had hij me verzekerd. Ik had hem met het nodige zelfvertrouwen aangekeken en stoer geantwoord: "Prima, dat doen we !" Nochtans had mijn vriend Rahul uit Bangalore mij dit ten stelligste afgeraden en ook tijdens m’n vorige India-bezoeken had ik altijd wat bezorgd gekeken naar die overvolle bussen met Indiërs bovenop, achteraan en opzij van de bus. Alleen de onderkant van het voertuig leken ze te mijden.

Op de bus onderga ik intussen de geuren en kleuren van India. Onderweg genieten we van een prachtige natuur: apen, olifanten ... We kunnen ze allemaal op de gevoelige digitale plaat vastleggen. Heel mooi ! In Wayanad wachten uiteindelijk 2 mannen ons op in een Jeep: Baburaj en zijn kompaan. "Namaste ! Aap kese ho ?" (goede dag, hoe gaat het ?), probeer ik voorzichtig. "Hier spreekt men geen Hindi maar Malayalam," zegt Sandeep. "Malaya ... wat ?" "Malayalam," herhaalt Sandeep, een woord dat je blijkbaar in de 2 richtingen kunt lezen. Het is de lokale taal in Kerala. Sandeep voelt zich hier heel goed thuis. Hij is dan ook een local. Nou, hier sta ik dan met m’n 4 woorden Hindi waar ik 2 jaar op geoefend heb.

Mr. Baburaj heeft een weelderige baard, iets wat bij zijn kompaan volledig ontbreekt, maar wat hij weet te compenseren met een mooie snor. Wist je trouwens dat 80 % van de Indiase mannen een snor draagt ? Bon, we rijden stante pede naar de Vivekananda Residential Tribal school, die prima geleid wordt door Mr. Baburaj. We krijgen meteen een rondleiding en de indruk is goed: de gebouwen zijn proper en de leerlingen dragen een fris blauw uniform. De jongens en meisjes zijn tribal kinderen, kinderen van de oorspronkelijke bewoners van India. Kastelozen, aboriginals of dalits ... what’s in a name. Ze zijn in ieder geval kansarm.
In deze school krijgen de ongeveer 450 leerlingen degelijk onderwijs, maar er is nog veel nood: een ‘hostel’ voor de jongens en ongeveer 75 stapelbedden is het meest dringende. Tja, dat wordt nog enkele BBQ’s organiseren in België. In afwachting krijgen we een heerlijke Kerala-maaltijd op een bananenblad. Heel lekker maar ook heel spicy !


Vrijdag 23 januari

"In India moet je zeker ook eens de trein genomen hebben", verzekert Sandeep me deze keer. "Nou, als ik de bus aan kon, dan zeker ook een trein", denk ik bij mezelf.
Die trein staat intussen klaar om te vertrekken maar ik heb nog steeds niet de wagon met m’n slaapcoupé gevonden. Sandeep duwt me dan maar snel de slaaptrein op met een ticket waar ik nauwelijks aan uit kan. "Gewoon vragen aan de conducteur waar je moet slapen !" roep hij me nog achterna. "Toch niet in het Malayala," piep ik terug. Uiteindelijk vind ik m’n slaapplaats, maar die blijkt al door iemand anders ingenomen te zijn. Hij schuift gewoon een beetje op als ik hem m’n ticket toon. Hij blijkt een chef-kok te zijn en is best wel een gezellige reisgenoot. De hele slaapcoupé staart mij aan en stelt mij, zoals overal en altijd, dezelfde vraag: "Where are you from ?" "From Belgium," antwoord ik droogjes. Meteen schudden alle hoofden van ongeloof. Impossible ! You are from China or Japan, the Filipines, Indonesia, or maybe youre Thai. Desnoods van Afrika, maar zeker niet van België, zie je ze denken.

Ik doe geen oog dicht die nacht. Met kleine oogjes bereik ik eindelijk Chennai. Een zekere meneer Muthuram zou mij opwachten in het station. Ik zie niemand. Uiteindelijk bel ik hem met m’n gsm en vinden we elkaar. Hij kijkt me hoogst verbaasd aan en legt het misverstand uit. Aan de telefoon had ik hem gezegd: "I’m not a white guy". Waarmee ik bedoelde: I don’t look like a western guy. Resultaat: hij keek in het station uit naar een ‘black guy’. Tja ! "Namaste, Aap kese ...!" probeer ik nogmaals indruk te maken. "Hier spreekt men Tamil," zegt Muthuram, "Geen namaste, maar Vanakam !" Maar goed, we zijn in Chennai om z’n scholen te bezoeken. In de auto babbelt hij alvast honderduit over hoe hij lang geleden begonnen is met de Suyam Charitable Trust en we bezoeken uiteindelijk zijn Siragu School. De jongens en meisjes zijn goed voorbereid want ze staan flink recht en roepen mij welkom in het ... Duits. "I’m from Belgium," hakkel ik nog, maar we stappen al naar de volgende klas. Een jongen overhandigt mij een blad met ‘Welcome Mr. Kris – Belgium’. Opgelucht haal ik adem. Dan toch geen misverstand !

De Siragu Montissori school heeft 351 leerlingen. Fier leidt Mr Mutharam me rond en vertelt over Rose vzw die overal prominent aanwezig is: 'Toilet Bloc donated by Rose vzw Belgium', 'Biogas plant, Rose vzw Belgium', een fysica klas in aanbouw, ook van Rose vzw.
Deze Siragu school en de Suyam Charitable Trust ontfermem zich vooral over kinderen van wegenwerkers. Deze kinderen gaan normaal gezien nooit naar school omdat hun ouders continu verhuizen naar gelang het werkaanbod. Er wordt hard gewerkt met de middelen die men ter beschikking heeft.
Ik keer terug naar m’n hotel want morgenvroeg staat de Bharatamatha school op het programma.


Zaterdag 24 juni

‘Bharathamatha Primary and Nursery School’ staat er op het krijtbord. "Moeder India," legt Muthuram uit. Een mevrouw in een witte sari komt ons tegemoet. Hoewel ze geen enkel woord Engels spreekt, is de indruk onmiddellijk goed. Ze straalt een zeer mooie energie uit en overhandigt mij een boek.
In dit klein schooltje volgen 120 kinderen les. Het is het levenswerk van Mvr. Parameswari, de vrouw in de witte sari, maar ze is bijna door haar financiële middelen heen. Dit schooltje houdt ze draaiende met 20.000 Roepies, zo'n 315 euro per maand. Toch is dit ook voor haar teveel en heeft ze de school om die reden intussen overgedragen aan de Suyam Charitable Trust. Ze neem nog wel de dagelijkse leiding waar. Ik zou heel graag dit schooltje onder de 'Childwellness paraplu' brengen: 315 euro ... dat moet toch lukken !

Het is vandaag Republic Day en er wordt hard gezongen. Ik krijg een Indiase vlag opgespeld en ben erg onder de indruk. Morgen is helaas alweer m’n laatste dag hier in India. Tijd dus om nog wat sightseeing in Chennai te doen. Tot een volgende keer !


Klik hier voor foto's van dit bezoek.